• Minke den Heijer

Een hartenkreet voor alle zorgprofessionals



Ongeveer 10 jaar geleden begon ik met psychotherapie geven aan jonge gezinnen. Ik kwam vrij vers uit de schoolbanken en had één doel: Iedereen die mijn spreekkamer verliet zou volstrekt gelukkig verder kunnen met de rest van zijn of haar leven. Ik lach hardop nu ik dit zo schrijf. Het was uiteraard een onmogelijke opgave.

Geven en ontvangen

Ietwat ontgoochelt realiseerde ik me op den duur, dat het niet mijn verantwoordelijkheid is als zorgverlener om mijn cliënten perfect op "de rit" te krijgen. Ieder persoon is hiervoor zelf verantwoordelijk. Als zorgprofessional kan je naast je cliënt staan en iemand helderheid of inzichten proberen te geven. Het is aan je cliënt of zij vervolgens gebruik maken van jouw steun. Durven ze zich kwetsbaar op te stellen? Durven ze iets van je aan te nemen? Durven ze andere keuzes te maken? Snappen ze überhaupt wat je bedoelt en wat jouw steun hen kan brengen?

"Mijn punt is niet dat zorgverleners geen waardevolle bijdrage kunnen leveren aan iemands leven.."

Even voor de duidelijkheid: mijn punt is niet dat zorgverleners geen waardevolle bijdrage kunnen leveren aan iemands leven. We kunnen echt een lichtpunt voor iemand zijn, een steun en een helpende hand. Mijn punt is, dat onze rol wel beperkt is en dat we niet alles goed kunnen maken voor onze cliënten.


Echt iets betekenen voor de ander

Ik ben niet de enige die deze valkuil kent, merk ik nu ik al een aantal jaren nascholing geef aan zorgprofessionals. We hebben niet voor niets een vak in de zorg gekozen. De meeste professionals die ik spreek willen echt iets betekenen voor de ander. In de nascholing ‘Psychische en psychiatrische klachten in het kraambed’ bespreken we met kraamverzorgenden of ze liever naar een gezin gaan waarin alles goed loopt, of dat zij liever naar een gezin gaan waar ze voor een grotere uitdaging staan. Veel kraamverzorgenden geven aan, dat ze het liefst regelmatig meer uitdaging willen dan de standaard zorg. Het geeft extra veel voldoening als het hen lukt om alles op de rit te krijgen in de korte tijd dat zij er zijn.

​​

Zelf ben ik geen kraamverzorgende, maar ik kan me dat gevoel goed voorstellen. Het gevoel dat je waardevol bent voor anderen, kan veel betekenis geven aan je leven. Toch hoor ik tijdens de scholingen ook vaak mijn eigen valkuil van vroeger terug. Het kan moeilijk zijn om cliënten los te laten: Hoe zal het ze vergaan zonder mijn steun? Zullen ze de juiste keuzes maken? Heb ik ze voldoende meegegeven om zelf verder te gaan?

Hartenkreet

Vandaar deze hartenkreet voor alle zorgprofessionals die hun werk met hart, ziel en alle goede intenties doen:

"We geven wat we geven kunnen.

Anderen ontvangen wat zij ontvangen kunnen.

Meer kunnen wij niet doen."



0 keer bekeken